TaxTalk

Heeft de belastingplichtige die zijn dossier voorgelegd heeft aan de Fiscaal Bemiddelingsdienst het recht een kortgedingprocedure in te stellen om de behandeling van zijn bezwaarschrift door de geschillendienst te doen stopzetten? Kan hij tevens de Staat laten veroordelen om het nodige te doen opdat de bemiddeling kan opgestart worden? Immers tot op heden is deze dienst nog steeds niet operationeel, omdat de benoeming van de fiscaal bemiddelaars nog niet verschenen is in het Belgisch Staatsblad.In een recente uitspraak van de rechtbank te Brussel van 9 december 2009 kan tussen de regels gelezen worden dat de belastingplichtige zijn recht op bemiddeling wel degelijk kan doen opeisen middels een kortgeding procedure. Hoewel er onmiddellijk moet worden aan toegevoegd dat de rechter de vordering in deze zaak toch had afgewezen wegens gebrek aan hoogdringendheid (vereiste voor kort geding) nu tijdens de procedure voor de rechtbank het bezwaarschrift ingewilligd werd.

Photocredit by: <Federale Overheidsdienst Justitie>

Lees verder

De economische crisis laat zich voelen. Schulden kunnen zich opstapelen en waarom zou men niet eerst zijn leveranciers betalen, eerder dan de fiscus?

Dat houdt echter een risico in van persoonlijke aansprakelijkheid zoals recent de zaakvoerder van een vennootschap mocht ondervinden die door de rechtbank van koophandel te Mechelen persoonlijk veroordeeld werd tot betaling van achterstallige bedrijfsvoorheffingschulden (d.d. 5 maart 2009, rolnr. 07/161).

Photo credit by: <Neb.Tax.nl>

Lees verder

Wie een fiscale procedure aanvat louter en alleen om de betaling van de verschuldigde belasting te kunnen uitstellen en daar ten aanzien van de fiscus ook nog eens openlijk voor uitkomt, maakt geen goede beurt bij de rechtbank… Dit blijkt duidelijk uit een vonnis dat de rechtbank van eerste aanleg te Gent velde op 7 mei 2009.

Een vennootschap had een laattijdige aangifte ingediend in de vennootschapsbelasting, waarna een ambtshalve aanslag volgde. In het kader van de bezwaarprocedure ondertekende de zaakvoerder van de betrokken vennootschap een akkoord met de fiscus, waarop de directoriale beslissing gebaseerd werd. In de directoriale beslissing werd het bezwaar van de belastingplichtige ontvankelijk en gedeeltelijk gegrond verklaard.

Photo credit by: <BZK.nl>

Lees verder

Belastingparadijzen: het zijn geen tropische zonnige eilandjes ergens ver weg, zoals velen denken, maar rijke naties met een ondoorzichtig fiscaal beleid. Zo ook België. Ons land staat op plaats 9 in de ranglijst 2009 van de ‘meest ondoorzichtige belastingparadijzen’ van het Tax Justice Network, een onafhankelijke onderzoeksinstelling. Dit is te wijten aan het Belgische bankgeheim, een gebrekkige uitvoering van de Europese Spaarrichtlijn, het ontbreken van uitwisseling van bankgegevens en een voordelinge vermogensfiscaliteit.

Photo credit by: <AD Consument.nl>

Lees verder

Een bespreking van de beleidsverklaring van de regering zorgt altijd voor vuurwerk, zeker als het gaat om een politiek gevoelige materie als belastingverhogingen. Volgende passage willen we u niet onthouden.

Een Kamerlid van de (Franstalige) Groenen wil een voorbeeld nemen aan Frankrijk. Hij verwijst naar een (uiteindelijk verworpen) plan om de Belgische beurstaks op hetzelfde peil te brengen als in Frankrijk. Dat had 300 à 500 miljoen euro kunnen opbrengen, én het zou – in de ogen van het Kamerlid – een manier geweest zijn om de speculanten te straffen die verantwoordelijk zijn voor de huidige crisis.

Lees verder

Een maand geleden ontstond er beroering doordat een hooggeplaatste ambtenaar het feit aanklaagde dat de overheid – volgens hem – zwart geld zou witwassen aan “bradeerprijzen” via een niet streng genoeg toegepaste fiscale regularisatie. Op FinanceWorld hebben we die aanklacht genuanceerd en in de juiste context geplaatst. Maar onvermijdelijk is het onderwerp ook ter sprake gekomen tijdens de bespreking van de beleidsverklaring in de Kamer. Parlementsleden van Groen en Ecolo vroegen dat er een einde zou komen aan het regulariseren tegen “spotprijzen” en wierpen op dat het huidige regime neerkomt op fiscale “amnesie”. Zij gaan ervan uit dat er gemiddeld geregulariseerd wordt aan een tarief van 3 à 5%, wat lager is dan bij de vorige fiscale amnestie, de EBA (toen was het 6 à 9%).

Photo credit by: <NRC Handelsblad> Lees verder

Voor het geval u zich ooit afgevraagd hebt welke websites de ambtenaren van Financiën niet mogen bezoeken op kantoor: de minister heeft onlangs de lijst gegeven.

Het gaat om: intimate apparels, swimsuits, nudity, peer to peer (illegaal downloaden), pornography, proxy avoidance (het omzeilen van internetfilters of geblokkeerde sites), sex education, audio or video clip, block personal page, shut instant messaging, entertainment, gambling, games, social networking (Facebook enz.), sports and recreation, TV and video streams, violence, hate and racism. Hij heeft de lijst ook in het Frans en het Nederlands, voegt hij er met de nodige ironie aan toe.

Lees verder

Soms gaat werkelijk álles mis. En heel soms komt het desondanks uiteindelijk nog goed ook.

Een ontslagen werknemer spreekt met zijn werkgever af dat die laatste hem een “morele schadevergoeding” uitbetaalt in plaats van een opzeggingsvergoeding, natuurlijk met de bedoeling te ontsnappen aan belasting op die vergoeding. Maar de inkt is nog niet droog of de werkgever beseft dat de truuk misschien wat te doorzichtig is. Voor alle zekerheid besluit hij om toch maar bedrijfsvoorheffing in te houden. Hij stort die wel niet door aan de fiscus, want dan zou die natuurlijk onmiddellijk lont ruiken. De werknemer maakt zich boos omdat hij te weinig krijgt en eist de volledige vergoeding op, inclusief de ingehouden bedrijfsvoorheffing. Maar hij is zo onbesuisd om de bedrijfsvoorheffing terug te vragen aan … de fiscus. Die beseft natuurlijk onmiddellijk wat er aan de hand is en kohiert de (nog niet doorgestorte) bedrijfsvoorheffing in ten laste van de werkgever. Maar in al haar ijver om het geld bij de werkgever te halen, vergeet de administratie ondertussen wel tijdig een aanslag te vestigen ten name van de werknemer. En die ziet eindelijk het licht: hij wijst de administratie fijntjes op die vergetelheid en op het feit dat ze, zonder een tijdige aanslag, verplicht is de ingehouden voorheffing terug te storten. Met een hele omweg misschien, maar het doel om de vergoeding belastingvrij te houden, is dus toch bereikt.

Voor wie het serieus wil houden: het hof bevestigt tussendoor wel dat een morele schadevergoeding wel degelijk belastbaar is - in principe toch.

Luik 11 september 2009, gratis bronnen monKEY.be

Photo credit by: <Ornet.nl>

Volgens de fiscus is een boekhouding bewijskrachtig wanneer de boeken en bescheiden een samenhangend geheel vormen aan de hand waarvan belastbare inkomsten kunnen worden bepaald, de geschriften door bewijsstukken zijn gestaafd, alle geboekte cijfers overeenstemmen met de werkelijkheid en de boekingen en verantwoordingsstukken onveranderlijk en onuitwisbaar zijn.

In de rechtspraak werd geoordeeld dat de bewijskracht van een boekhouding evenwel niet afhankelijk is van het naleven van de voorwaarden van de boekhoudwetgeving (zie o.a. Cass. 19 april 1990, Brussel 11 juni 1993 en Rb. Antwerpen 8 november 2006). Zelfs het ontbreken van wettelijk voorgeschreven stukken, zoals het kasboek of de inventaris, leiden niet noodzakelijk onmiddellijk tot de conclusie dat de boekhouding niet bewijskrachtig is, voor zover er andere betrouwbare documenten en stukken voorhanden zijn, die de controle van de boekhouding mogelijk maken.

Ook het (tussen)arrest van het hof van beroep te Antwerpen dd. 10 maart 2009 had betrekking op de vraag of de boekhouding van de belastingplichtige in kwestie al dan niet bewijskrachtig was.

Photo credit by: <ZDNet.nl>

Lees verder

Om een aanslag te vestigen, mag de fiscus gebruik maken van gegevens die hij op Facebook vindt. Het onderwerp kwam ter sprake op een seminarie van de Fiscale Hogeschool van 21 april 2009 over de manieren waarop de fiscus informatie opspoort. K. Anthonissen (BBI) wees op het uitgangspunt dat de fiscus alles mag gebruiken wat hij in de openbare ruimte ontdekt. En een belastingaanslag mag op “vermoedens” gebaseerd zijn. Als iemand op Facebook spreekt over zijn dure vakanties of een andere grote aankoop die niet meteen schijnt te stroken met zijn aangegeven inkomsten, belet niets de fiscus om daar conclusies uit te trekken. Bij een betwisting zal het uiteindelijk aan de rechter zijn om de waarde van het “vermoeden” te beoordelen. De spreker maakte wel één voorbehoud: de fiscus mag niet zover gaan om dwang of bedrog te gebruiken. Uitlokking valt daaronder. Een controleur die zich, zonder zijn functie of bedoelingen te onthullen, aanbiedt als “vriend” om zo meer te weten te komen, hoeven we dus nog niet onmiddellijk te vrezen.